حسین فریاد میزند هل من ناصر ینصرنی؟

و من درحالی که نمازم قضا شده است میگویم:

لبیک یا حسین! لبیک...

حسین نگاه میکند لبخندی میزند و به سمت دشمن تاخت میکند، و باز من میگویم: لبیک یاحسین!

حسین شمشیر میخورد من سر پدرم داد میزنم و میگویم:

لبیک یا حسین!

حسین سنگ میخورد، من در مجلس غیبت میگویم: لبیک یاحسین! لبیک...

حسین از اسب به زمین می افتد عرش به لرزه در می آید و من در پس خنده های مستانه ام فریاد میزنم: لبیک...

حسین رمق ندارد باز فریاد میزند: هل من ناصر ینصرنی؟

من به دوستم دروغ میگویم و باز فریاد میزنم: لبیک...

حسین سینه اش سنگین شده است، کسی روی سینه است، حسین به من نگاه میکند میگوید: حسین تنهایم یاریم کن...

من گناه میکنم و باز فریاد میزنم: لبیک...

خورشید غروب کرده است...

من لبخندی میزنم و میگویم:

اللهم عجل لولیک الفرج...

حسین به مهدی نگاه میکند و میگوید:

مهدی من کسی را نداشتم که بگوید سرباز توئم من کسی نبود یاریم کند و ادعا کننده ای هم نبود تو از من مظلوم تری...

و من به چشمان مهدی خیره میشوم و میگویم دوستت دارم!!! تنهایت نمیگذارم...

مهدی به محراب میرود و برای گناهان من طلب مغفرت میکند...

مهدی تنهاست...

حسین تنهاست...

کربلایی دیگر در راه است...

انا مجنون الحسین ثارالله

باتشکر ازبرادر ارجمند جناب آقای حسین سلیمانی

بچه هیئتی | 21:57 - یکشنبه هشتم دی 1387